”Mijn hoofd zat vol. Ik merkte dat ik geen rust meer in mijn lijf had.”
Toen eind augustus bij mij hormonale borstkanker werd vastgesteld, kwam mijn leven van de ene op de andere dag in een medische stroomversnelling terecht. Er volgde een intensief behandeltraject met zestien chemotherapieën, een operatie, vijftien bestralingen, een half jaar chemotabletten en daarna nog een langdurige behandeling met anti-hormoontherapie. In die eerste periode leefde ik vooral van afspraak naar afspraak. Ik zat compleet in een tunnel.
Leven in een medische tunnel
Als je zo’n diagnose krijgt, is er nauwelijks tijd om stil te staan bij wat er mentaal met je gebeurt. Je wordt geleefd. Alles draait om onderzoeken, behandelingen en de volgende stap in het medische traject.
Omdat ik relatief jong was toen ik ziek werd, kwamen er ook extra vragen op mijn pad. Zo moest ik keuzes maken rondom mijn vruchtbaarheid en het invriezen van eicellen. Daar ben ik vanuit het ziekenhuis heel goed in begeleid. Ik kijk met veel waardering terug op mijn behandelteam in Maastricht. Er was structuur, er werd snel gehandeld wanneer dat nodig was en ik had altijd het gevoel dat er naar mij geluisterd werd.
Toch waren er ook momenten waarop de werkelijkheid hard binnenkwam. Kort na mijn diagnose volgden direct allerlei onderzoeken. Begrijpelijk, maar op dat moment voelde het soms alsof je vooral patiënt was en even geen mens meer. Die ervaring heb ik later ook teruggekoppeld aan de afdeling.
Zoeken naar rust bij Leonardus
Rond januari, vlak voor mijn operatie, kwam ik via mijn netwerk in contact met Energetisch Centrum Leonardus. Ik zocht geen alternatief voor de medische behandeling. Die stond voor mij buiten kijf. Waar ik vooral behoefte aan had, was rust. Mijn hoofd zat vol en ik merkte dat ik geen rust meer in mijn lichaam kon vinden.
Ik ging zonder uitgesproken verwachtingen naar mijn eerste afspraak. Wat mij direct opviel, was het gevoel van vertrouwen en ontspanning. Tijdens de periode rondom mijn operatie kwam ik vaker voor een behandeling. Later werd dat afgebouwd naar ongeveer één keer per maand.
Wat de behandelingen mij vooral hebben gebracht, is mentale rust. Mijn hoofd is normaal gesproken vaak druk en vol gedachten. Na een behandeling voelde ik meer ruimte en meer helderheid. Die rust heeft mij geholpen om het behandeltraject beter te doorlopen.
Grenzen aangeven en een nieuwe manier van leven
Voor mij bleef het daar niet bij. Door alles wat er gebeurde, ben ik ook anders naar mijn leven gaan kijken. Ik ben bewuster geworden van mijn eigen grenzen, van relaties en van de keuzes die ik maak. Ik ben meer mijn eigen pad gaan volgen.
Tegelijkertijd geloof ik niet dat één behandeling of één vorm van begeleiding alle antwoorden geeft. Voor mij bestaat herstel uit meerdere onderdelen die elkaar aanvullen. Ik zie het als losse schakels die samen één sterke ketting vormen. Je moet uiteindelijk zelf ook stappen blijven zetten.
Vandaag gaat het naar omstandigheden goed. Tegelijkertijd zijn er blijvende gevolgen van de behandelingen. De anti-hormoontherapie zorgt onder andere voor overgangsklachten en de controles blijven soms spannend. De wetenschap dat de ziekte ooit zou kunnen terugkomen, verdwijnt niet helemaal. Toch probeer ik daar mijn leven niet door te laten bepalen.
Ik leef anders dan vóór mijn ziekte. Ik kijk minder ver vooruit en ben me veel bewuster van de dag van vandaag. Dat voelt niet als opgeven, maar juist als een andere manier van leven.
Mijn ervaring met Leonardus zie ik als een waardevolle aanvulling op de reguliere zorg die ik heb ontvangen. Niet als vervanging, maar als ondersteuning die mij hielp om tijdens een intensief behandeltraject meer rust, helderheid en vertrouwen te ervaren.
Iedereen beleeft ziekte op zijn eigen manier en maakt daarin zijn eigen keuzes. Dit is mijn persoonlijke ervaring. Voor mij heeft die combinatie van reguliere zorg en aanvullende