Bij Leon ben je eerst mens, daarna patiënt.
Ik ben altijd gezond geweest. Tot een ogenschijnlijk klein medisch probleem onverwacht iets veel ernstigers aan het licht bracht. Na een ontsteking bij mijn schouder kreeg ik medicatie voorgeschreven. Toen ik daarna bloed in mijn urine ontdekte, werd ik uit voorzorg doorverwezen naar een uroloog. Het onderzoek dat volgde, zette mijn leven volledig op zijn kop.
Het behouden van eigen regie bij ingrijpende beslissingen
Mijn blaas bleek grotendeels gevuld met tumoren en er waren ook uitzaaiingen naar de lymfeklieren. Op een gegeven moment kreeg ik zelfs te horen dat ik niet meer te helpen zou zijn. Dat zijn woorden die je nooit meer vergeet.
Er volgde een intensief medisch traject met chemotherapie, onderzoeken en gesprekken in verschillende ziekenhuizen. Meerdere specialisten kwamen uiteindelijk met hetzelfde advies: mijn blaas laten verwijderen.
Voor mij voelde dat als een ingrijpende beslissing. Ik kende mezelf goed en wist dat een leven zonder blaas voor mij een grote invloed zou hebben op mijn kwaliteit van leven. Daarom stelde ik veel vragen. Niet omdat ik geen vertrouwen had in artsen, integendeel. Ik heb veel respect voor de mensen die mij hebben behandeld. Maar ik wilde begrijpen waarom bepaalde keuzes werden voorgesteld en zelf bewust kunnen meedenken over mijn behandeling.
Juist dat gevoel van eigen regie was voor mij ontzettend belangrijk.
Aandacht voor de mens achter de patiënt
Via mijn toenmalige werkgever kwam ik in contact met Energetisch Centrum Leonardus. In die periode zocht ik naar aanvullende ondersteuning naast de reguliere zorg. Wanneer je leven plotseling volledig op zijn kop staat, zoek je houvast.
Tijdens de jaren die volgden bleef ik onder controle van mijn behandelend artsen, terwijl ik daarnaast behandelingen bij Leonardus kreeg. Voor mij waren die behandelingen nooit een vervanging van de reguliere zorg, maar een aanvulling daarop.
Wat mij vanaf het begin opviel, was de manier waarop ik werd ontvangen. Bij Leon voelde ik mij eerst mens en daarna pas patiënt. Er was tijd om te praten, vragen te stellen en alles wat er speelde een plek te geven. Alleen dat gaf mij al veel rust.
Ervaring na behandelingen en een veranderde kijk
Na een behandeling voelde ik mij soms moe en had ik behoefte aan rust. Op andere momenten merkte ik juist dat ik meer energie had en gemakkelijker door mijn dag heen ging. Hoe dat precies werkt, kan ik niet verklaren. Ik weet alleen dat ik mij er goed bij voelde en dat het mij hielp om met meer rust en vertrouwen mijn gesprekken met artsen en de rest van mijn behandeltraject in te gaan.
Door alles wat er is gebeurd, ben ik ook anders naar gezondheid gaan kijken. Herstel draait voor mij niet alleen om medische behandelingen. Het goes ook over hoe je met jezelf omgaat, welke keuzes je maakt en hoe je naar kwaliteit van leven kijkt. Mijn ziekte heeft mijn kijk op het leven veranderd. Relaties veranderden, mijn werk veranderde en ook mijn prioriteiten kwamen anders te liggen.
Ik geloof dat juist de combinatie van reguliere medische zorg, mijn eigen keuzes en aanvullende ondersteuning mij veel heeft gebracht. Niet omdat één onderdeel en alles oplost, maar omdat het geheel mij hielp om mijn eigen koers vast te houden.
Sinds 2018 is er volgens mijn artsen geen nieuwe tumorgroei meer vastgesteld. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor. Natuurlijk vergeet je zo’n periode nooit helemaal, maar ik probeer er ook niet voortdurend mee bezig te zijn. Het leven heeft weer ruimte gekregen.
Aan anderen zou ik willen meegeven: blijf bij jezelf. Stel vragen, ook kritische vragen. Verdiep je in de mogelijkheden en kijk vooral wat voor jou goed voelt. Uiteindelijk gaat het erom dat je samen met je behandelteam keuzes maakt waar jij zelf achter kunt staan.